70'lerin Arabaları Neden O Dev Tamponlara Sahip?

Ulaştırma Bakanlığı'nın 1981 tarihli "Tampon Standardının Değerlendirilmesi" raporunda da belirtildiği gibi, asıl amaç "hasarı azaltmak, tüketicilere maliyet tasarrufu sağlamak ve güvenlikle ilgili parçaları korumak"tı. Araçların birbirinin altına girmesini veya üzerinden geçmesini önlemek için tampon yüksekliklerini standartlaştırmak da planın bir parçasıydı. Buradaki asıl mesele, önceki tamponların işlerinde o kadar kötü olmasıydı ki, küçük darbeler bile büyük onarım maliyetlerine yol açabiliyordu. Bazıları ayrıca sigorta şirketlerinin bu değişiklikle bir ilgisi olduğunu söylüyor, çünkü sonunda masrafların yükünü onlar çekmek zorunda kalıyordu.

Yine de DOT'un değerlendirmesi, yeni tampon yaklaşımının, en azından belirli durumlarda, işe yaradığını gösterdi. Örneğin, bazı senaryolarda düşük hızlı çarpışmaların hasara yol açma sıklığını %20 ila %30 oranında azalttı ve ayrıca tamponların konum farklılıkları nedeniyle birbirini ıskaladığı çarpışma sayısını da düşürdü. Yeni yasanın tam olarak neyi içerdiğine gelince, bunu bir sonraki bölümde ele alacağız.

Dominick Corrado/Shutterstock Eylül 1972'deki orijinal tampon standardı, FMVSS 215'in bir parçasıydı ve daha spesifik olarak "Dış Koruma" bölümüyle ilgiliydi. O dönemde arabalar sabit bariyerlere çarptırılarak test ediliyordu. Ön tampon darbelerine 5 mil/saat, arka tampon çarpışmalarına ise 2,5 mil/saat hızla dayanmaları gerekiyordu ve bu da sınırlı hasarla sonuçlanıyordu. Bu durum açıkça tanımlanmamıştı ancak standart bazı örnekler veriyordu: farlar sağlam kalmalı, kapılar/bagaj/kaput çalışmalı ve yakıt, soğutma veya egzoz sistemlerinde sızıntı ya da hasar olmamalıydı.

Ertesi yıl, arka darbeler için hız 5 mil/saate çıkarıldı ve bu, hem sabit bariyer testleriyle hem de aracın sarkaç benzeri bir cihazla vurulduğu değerlendirmelerle ölçülmek zorundaydı. Ayrıca 31 Ağustos 1975'ten sonra üretilen arabalar için bir köşe çarpışma testi eklendi.

Bazı istisnalar vardı ve asıl uygulamalar otomobil üreticilerine bırakıldı. Örneğin, Büyük Üç'e bakıldığında, Chrysler'in kauçuk bloklar eklediği, Ford'un kırılabilir makas blokları tanıttığı ve GM'in enerji emici hidrolik/hava tampon süspansiyonlarını denediği görülüyor. Ancak ortak noktaları genellikle, tasarıma sonradan eklenmiş gibi duran ve arabanın tasarımına sonradan akla gelmiş gibi görünen yapıştırılmış bir hava yaratmalarıydı. Bu görünüm en azından 1980'lere kadar çirkin yüzünü gösterdi, ancak Lamborghini Countach gibi arabalardaki büyük tamponları gerçekten seven meraklılar da var.

sarunyu rapeearparkul/Shutterstock Çarpışmaları ve oluşan hasarı azaltmadaki etkinliğine rağmen, 1970'lerin tampon kuralları otomobil üreticileri için büyük bir baş belasıydı. Uyumlu tamponlar üretmenin çok pahalı olduğundan ve maliyetlerin doğal olarak müşterilere yansıtıldığından şikayet ettiler. Aslında bu, GM'in 80'lerin başında standartları geri çekmek için lobi yaparken öne sürdüğü bir argümandı. Şirket, test hızlarını 5 mil/saatten 2,5 mil/saate düşürmenin tampon maliyetlerini azaltacağını ve sürücülerin yeni bir aracın fiyatında 40 dolarlık bir düşüş göreceğini iddia etti (2026'da neredeyse 150 dolara eşdeğer). General ayrıca, 5 mil/saatlik tamponların ağırlığının yakıt ekonomisine zarar verdiğini, bu nedenle 2,5 millik tamponlara geçişin sürücülerin ömür boyu yakıt maliyetlerinde 50 ila 60 dolar tasarruf etmesine yardımcı olacağını söyledi.