Kamyonet Arkadaşı Olmayı Seviyorum

Normalde Jalopnik'in yerleşik küçük araba aşığı ve büyük araç düşmanıyım; devasa araçların ölüm oranını kınarken herkese kei car almasını ya da motosiklete binmesini söylüyorum. Ama son zamanlarda birkaç kamyonet basın aracım oldu — bir Toyota Tacoma ve bahsi geçen Maverick — bunlar bana kamyonet sahibi olmanın faydalarını gerçekten gösterdi. Özellikle de diğer kamyonet sahiplerinin kusur olarak gördüğü faydaları. Tüm arkadaşlarımı ve onların eşyalarını taşıyabilen bir araca sahip olmayı seviyorum, insanların taşınmasına yardım edebilmeyi ve büyük gezilere çıkmalarını sağlamayı seviyorum ve neden kimsenin bunu istemediğini anlamıyorum.

Amber DaSilva Tacoma'da, kasayı tırmanma iniş minderleriyle doldurdum ve kabini kaya tırmanışı gezileri için arkadaşlarımla doldurdum, sonra kasayı plaj malzemeleriyle yükleyerek arkadaşlarımla güneşli bir günün keyfini çıkarmama yardımcı oldum ve daha sonra oda arkadaşımın Ikea'ya gitmesine ve Facebook Marketplace'ten mobilya almasına yardım etmek için kullandım. Maverick daha da fazla kullanıldı; kasası ve kabini üç kez taşınma için tamamen dolduruldu ve ayrıca üç eyalet ötedeki kendi yüklü tırmanış gezisine çıktı. En kötü kısmı yardım talepleri değil, kamyonetlerin pürüzsüz tutmak istediğim basın araçları olmasıydı. Kendi kamyonetim olsaydı ve istediğim gibi zarar verebilseydim, daha da fazlasını yapardım.

Asla şikayet etmedim, yardım taleplerini asla geri çevirmedim ve akşam yemeğinden başka hiçbir şeyle ödüllendirilmedim. Maverick'in anahtarlarını Ford'a geri verdiğimde, daha önce teslim ettiğim hiçbir basın aracından daha sert bir hüzün dalgası geldi. Bu aracı gerçekten yanımda tutmayı çok isterdim, sırf ihtiyaçları olduğunda daha fazla arkadaşıma yardım edebilmek için. Kamyonet sahipliğinin herkesin nefret ettiği kısmı bir şekilde benim en sevdiğim parçam haline geldi.